Türkülerin en yalın halini kendi üslubu ve gitarı ile yorumlayan Kıraç’ın yeni albümü “Garbiyeli” çıktı.

Kıraç anlattı...

‘Garbiyeli’de türküler rüzgâr gibi mi esecek?
Öyle olmasını umut ediyoruz. Rüzgâr tadında olmasını ve insanları hoş bir mutluluğa bırakmasını istiyoruz bu albümün. Benim için önemli olan dinleyenlere huzurlu, mutlu hissettirmesi ve hayal dünyalarına farklı ufuklar açması.

Biliyorum ki babanızdan öğrendiniz çoğu türküyü ilk olarak.
Babam Türk halk kültürü konusunda Türkiye’deki en yetkili, en bilgili insanlardan birisi. Ondan çok faydalandım.

Gazze'de anne ve babasını kaybetmiş bir çocuğu evlat edinmek için başbakandan mektupla yardım istediniz. Yanıt geldi mi?
Henüz yanıt gelmedi. Yanıt gelmemesini olumsuz olarak algılamıyorum şu an için. Ama sanırım Filistin hükümeti buna olumlu bakmamış. “Çocuklarımızı evlatlık vermek istemiyoruz” demişler. Bu girişimim savaşlarda çocuk ölümlerinin durdurulması adınaydı. Oradaki çocukların sadece Filistinlilerin çocuğu olmadığını, bütün dünyanın çocuğu olduğunu fiilen anlatmaya çalışmaktı amacım. Hiçbir siyasi içeriği yok tamamen insancıl, insani boyutta ve insanları, bütün dünyayı insan olmaya davet eden bir girişim benimki.

Eşiniz Ayşe Hanım da bebek bekliyor. Alıştınız mı baba olma fikrine?
Yok, daha anlamadım. Fikir olarak alışmış gibi davranıyoruz ama bakalım. Henüz bir şey anladığımı sanmıyorum.

Rock’n Coke, Barışa Rock gibi festivallerde yer almayan bir isimsiniz. Tercihiniz bunu konserlerle doldurmak mı yoksa bu bir tepki mi?
Festivallerde en çok konser veren sanatçılardan biri olduğumu söyleyebilirim ama bu tip festivaller için ne kapımı çaldılar ne de başka bir şey yaptılar. Orada ne tür konserler oluyor onu da bilmiyorum. Ama genellikle sanki onlar başka bir şey yapmaya çalışıyorlarmış gibi kendilerini özel bir havaya sokmak istiyorlar. Herhalde ondan dolayı beni hiç aramadılar. Aradılarsa da bilmiyorum, belki de aramışlardır. Ben o tür konserleri tanımıyorum, rock müziğin de gemisi, lokomotifi değiller.

Ama sivrilik var değil mi?
Türkiye’deki basını, medyayı, genel sosyal yaşantıyı beğenmiyorum, sanatçıları değil. Herhangi bir konuda benim gibi bir insan bir şey söylediğinde bunun gerçek mahiyeti ile ilgilenmiyorsunuz. Birileriyle bir çeşit savaş çıkarmayı seviyorsunuz, bir çeşit savaşçısınız. Bu yüzden ben evlat edinme konusunu mümkün mertebe gizli, kimseye söylemeden yapmak istedim. Ama yine de basının bir kısmı işin popülist boyutunda kalmayı yeğliyor. Bu da bir hayır getirmiyor, getirmediği gibi bu tür duyguların zedelenmesini sağlıyor. Ben bu albümün bir farkı olduğunu söylüyorum, ama bunu söylerken bütün türkü söyleyen insanları tu kaka etmişim gibi bir izlenim çıkıyor. Basın illa bunu yapmak istiyor. Bir de bunu yaparken cingöz olmaya çalışıyorlar.

Dizi müzikleri için önce senaryoyu mu okuyorsunuz?
Önce öykü. Senaryo biraz daha teknik çünkü. Müzisyen için ilk başta özellikle o hayali kimin kurduğu önemli. Birisi bir hayal kurmuştur ve o hayali diğer insanlarla gerçekleştirmenin peşindedir. İstenilen atmosferi birinin anlatması gerekli. “Nasıl olacak, kim oynayacak, nasıl gözükecek? Bütün duyguyu anlatılmalı. İyi anlatılırsa müzisyen de ona göre müziğini iyi yapar.

Geri de dönemiyorsunuz.
Evet, hep daha da iyisini yapmaya çalışıyoruz. Dizilerde müziğe yüklenilmeye başlandı. Ben bunu başlattım ama şimdi bütün müzisyenler belki de bana küfrediyordur. Çok yukarı çektik işi. Şimdiki arkadaşlar da ellerinden geldiği kadar öyle yapmaya çalışıyor. Ama yapımcılar hala o kadar önemsemiyor. Türkiye’de öyle diziler var ki hiçbirinin ismini vermeyeceğim -kendi dizilerimi de bir tarafa koyarak söylüyorum- inanılmaz kalitesiz ve onu seyretmeyi tercih ediyor seyirci. Bu da Türk halkının beğeni düzeyi. Ona yapacak bir şey yok. Her zaman yukarı çekmek istiyorsunuz ama kimse de yukarı gitmek istemiyor bazen.

Müziklerini yapmanız için aksiyon, gerilim dizilerinden de teklif geliyor mu?
Aslında düşünüyorum ama aksiyon dizileri de çok fazla çekilmiyor. Dizi aksiyon diye başlıyor sonra yine aşka dönüyor. Hadi aşk tamam da sonra yine hastaneler, ölen kalan… Yani bu kadar uzun, 80–90 dakikalık diziler olunca senarist ne yapsın? Nereye kadar aksiyon yazacak? İki araba patlatmak dünya kadar para ve riskli bir para. Bu iş reyting alacak mı almayacak mı ciddi sıkıntı. 80 dakikayı hangi hafta çekeceksin?

Öğretmenlik yaptınız mı hiç ya da böyle bir şeyi düşünür müsünüz?
Tabii, umduğum gibi bir ortam olsa, şartlar uygun olsa isterim. Müzik okulu açmak aklımdan zaman zaman geçiyor. Benim gibi düşünen arkadaşlarımın da öğretmen olduğu bir okul açmak isterim. Ama bilmiyorum fırsat olur mu?

Alıp başını gitmek için bir şehriniz var mı?
Var. Ya Isparta ya Burdur. Göller bölgesine gitmek istiyorum. Sürekli internetten bakarım oralara. Es geçilmiş, ilgilenilmeyen, bakılmayan bir güzellik olarak görüyorum oraları. Bence inanılmaz güzel yerler. Kafa dinlemek için çok uygun. Buradan baktığımızda öyle gözüküyor ama orada da öyledir umarım.

Merhaba…
Öncelikle şunu söylemek istiyorum; bu yazı için çok kafamı yordum, çok özel olmasını istedim. Konu halk şarkıları; hele hele benim hayatımın en saf, en duygulu ve en aydınlık yanı olan türkülerimiz olduğunda, paylaşmak istediğim epey düşüncem vardı ama yapamadım. Daha basit ve kısaca anlatmaya karar verdim. Bu albümde, daha beşikteyken annemden, hatta annemin karnındayken duyduğum türkülerimi söyledim. Benim türkülerim diyorum; çünkü onlarla yaşadım ben ne yaşadımsa… Ve hala da onlarla yaşıyorum.

Sözünü ettiğim bu evrensel ışığın kapılarını bana açan ve benim türkülerimin ateşini yakan, sazının teknesinde oluştuğum, hem öğretmenim, hem kaynağım olan adama, yani babama teşekkür ediyorum…

EDA ATALAY
Gazeteport.com